Ik gaf mijn AI-agent een directe lijn in mijn software

Vandaag deed mijn agent zijn eerste echte call naar mijn eigen software. Geen demo. Geen scriptje dat een mooi antwoord teruggeeft. Milo vroeg aan Oase hoe een project ervoor stond, en kreeg live data terug uit het systeem dat ik samen met mijn co-founder bouw.

Het eerste wat ik deed was hem op een lopend project richten. Binnen een seconde flagde hij het als kritiek. 35 van de 100. Negen taken over tijd. Ruim drie maanden stil. Ik wist dat het stroef liep. Ik wist niet dat het zó stroef liep. De agent zag het voordat ik het zag.

Dit is een ander verhaal dan dat mijn AI-agent content schrijft. Dat doet hij al maanden. Dit gaat over een AI-agent die in mijn eigen software kan kijken en me vertelt wat er echt speelt. En dat is een grens die de meeste bedrijven nog niet over zijn.

Mijn agent zag een project in vrije val voordat ik het zag

Even de context. Ik run Oase Creative, een branding-bureau voor e-commerce, en daarnaast bouw ik Oase: software voor design-bureaus. Achter de schermen draait Milo, mijn agent-systeem op Claude, dat de operatie van het bureau 24/7 draaiende houdt. Over hoe dat systeem in elkaar zit schreef ik eerder in hoe ik een AI chief of staff bouwde.

Tot vandaag praatte Milo vooral naar buiten. Research, blogs, LinkedIn, X. Hij maakte dingen. Wat hij niet kon, was naar binnen kijken. De staat van het bedrijf zelf, de projecten waar mijn team aan werkt, leefde in de software en bleef daar.

Dat gat heb ik vandaag gedicht. Eén verbinding tussen Milo en Oase, en ineens kan hij lezen wat er werkelijk gebeurt. Niet wat ik denk dat er gebeurt op basis van een onderbuikgevoel om half drie. Wat er staat, in cijfers, aan de bron.

De eerste test was meteen ongemakkelijk. Dat ene project, 35 van de 100, negen taken over tijd, stil sinds februari. Ik had het ergens wel aangevoeld, maar aanvoelen en zwart-op-wit zien zijn twee verschillende dingen. De agent gaf me het zwart-op-wit binnen een seconde, zonder dat ik een dashboard hoefde open te klikken of iemand iets hoefde te vragen.

En dat is precies het soort werk dat wegzakt. Een project dat hard schreeuwt vergeet je niet. Een project dat stil is, wel. Niemand mailt boos over een taak die al twaalf weken geen status meer heeft gekregen. Het zakt naar de bodem van de lijst, en op een dag is de deadline gepasseerd zonder dat iemand het hardop heeft gezegd. Dat is geen luiheid van mijn team. Het is wat er gebeurt als de drukke projecten alle aandacht opslokken en het stille project geen stem heeft. Een agent die elke dag de hele lijst langsgaat, geeft dat stille project alsnog een stem.

Eén endpoint, echte antwoorden

Technisch is wat ik heb gebouwd niet groot. Eén endpoint. Eén verbinding waar Milo een vraag in stuurt en echte data uit terugkrijgt. Maar wat er terugkomt, scheelt me elke dag tijd.

Vraag Milo naar een project en hij haalt de naam op, de status, een gezondheidsscore van 100, de openstaande taken, wat over tijd is, welke klant erbij hoort, hoe lang het al loopt, de design-reviews en de recente activiteit. Precies het rijtje waar ik vroeger met de hand naar zat te graven: vier tabbladen open, ClickUp, mail, de portal, en dan zelf het sommetje maken of een project gezond was of niet.

Nu zit dat sommetje in de software, en Milo leest de uitkomst. Geen interpretatie van een chatbot die gokt. De score komt uit Oase zelf, gevoed door de echte taken, deadlines en feedback van het project. Dune, de AI die in Oase woont, gokt niet maar kent de context. Milo haalt die context vervolgens naar buiten.

Het verschil met een AI-demo zit hem hier. Een demo geeft je een vloeiend antwoord dat nergens op slaat zodra je het checkt. Deze verbinding geeft me een antwoord dat ik kan natrekken, omdat het uit mijn eigen systeem komt. Klopt het project-cijfer niet, dan klopt de data in Oase niet, en dan heb ik een ander probleem op te lossen. Maar de agent verzint niets. Hij leest.

De meeste founders vragen of AI een caption kan schrijven

Hier zit voor mij de echte verschuiving. De meeste ondernemers die ik spreek vragen aan AI of het een caption kan schrijven, of een mailtje kan opstellen, of een blog kan uitkramen. Nuttig, maar oppervlakkig. Het is AI aan de rand van je bedrijf.

Wat ik nu heb is AI die naar de kern kijkt. Mijn agent leest de gezondheid van een project, de deadlines en de klantactiviteit rechtstreeks uit de bron, op eigen houtje, terwijl ik aan iets anders werk. Niet omdat ik hem een vraag stel, maar omdat hij de plek kent waar het antwoord staat.

Voor een bureau-eigenaar is dat een ander gereedschap. Mijn werk is niet captions schrijven. Mijn werk is weten welk project aandacht nodig heeft voordat de klant kwaad mailt. Welke deadline gaat schuiven. Waar het stil is geworden terwijl het had moeten lopen. Dat zijn precies de dingen die wegzakken als je acht tabbladen aan het managen bent en de dag al half om is.

Een agent die dat uit zichzelf in de gaten houdt, neemt geen creatief werk van me over. Hij neemt het bijhouden over. En het bijhouden is nou net het deel dat mijn ochtenden opat, niet het creatieve.

Ook hier blijft het oordeel bij mij. De agent vertelt me dat een project op 35 staat. Of dat erg is, of het een klant betreft die sowieso traag aanlevert, of er iets speelt dat ik wel weet maar het systeem niet, dat weeg ik zelf. Een gezondheidsscore is een signaal, geen vonnis. Maar een signaal dat ik vroeger zelf bij elkaar moest sprokkelen uit vier bronnen, krijg ik nu kant-en-klaar voordat ik mijn koffie op heb.

Twee agents, één bedrijf

Wat dit verhaal volgens mij ongewoon maakt, is dat ik aan twee kanten van dezelfde lijn sta. Ik run het bureau dat de software gebruikt, én ik bouw de software. Daardoor kan ik twee agents op elkaar laten aansluiten waar de meeste bedrijven er nog geen één goed werkend hebben.

Milo kijkt van buitenaf. Hij draait de operatie van het bureau, en sinds vandaag kan hij in de software kijken om te zien hoe het er echt voorstaat. Dune (de AI in Oase) werkt van binnenuit. Dune zit in de projecten, klanten en bestanden, kent de context, stelt acties voor en voert ze uit. De ene agent bewaakt, de andere bouwt. Zelfde bedrijf, twee agents, één systeem.

Belangrijk om te scheiden van wat ik eerder beschreef: dit is niet de content-loop waar Dune drafts maakt en Milo ze publiceert. Dat liep al. Dit is de andere richting. Milo leest nu de operationele staat van het bedrijf, niet om er content van te maken, maar om te weten waar het werk staat. Een verbinding die naar binnen wijst in plaats van naar buiten.

Dat dubbele perspectief is geen toeval, het is de hele reden dat dit werkt. Omdat ik het bureau run, weet ik welke vraag een agent moet kunnen beantwoorden: welk project loopt vast, niet hoeveel pixels een logo breed is. En omdat ik de software bouw, kan ik die vraag ook echt in het systeem inbouwen in plaats van te wachten tot een leverancier het ooit op de roadmap zet. De afstand tussen "ik wou dat het dit kon" en "het kan dit nu" is bij mij één avond werk, geen supportticket.

Ik denk dat er weinig bureaus zijn die dit nu rond hebben. Niet omdat het technisch onmogelijk is, maar omdat je aan beide kanten moet zitten om het te laten kloppen. Je moet de software bouwen én er elke dag echt mee werken met echte klanten. Anders bouw je een demo. Ik bouw het omdat ik het zelf nodig heb, en alles wat voor mij werkt komt uiteindelijk in Oase terecht voor de bureaus die ermee werken.

Dit is de vloer, niet het plafond

Ik ga niet doen alsof dit af is. Het is één endpoint, en Milo leest alleen. Hij kan nog niks veranderen aan een project. Hij ziet het, hij meldt het, en daarna beslis ik. Dat is bewust zo. Ik geef een agent pas meer ruimte als de smalle versie een tijd zonder gedoe draait.

Wat hierna komt is handelen op wat hij ziet. Een project dat kritiek scoort, mag straks niet alleen een melding zijn, maar een voorstel: dit ligt stil, dit zijn de openstaande taken, zal ik de eigenaar een herinnering sturen. En aan de binnenkant doet Dune steeds meer van het werk in het product zelf. Milo bewaakt van buiten, Dune bouwt van binnen, en de lijn ertussen wordt korter.

Maar de eerste stap is gezet, en dat is wat vandaag bijzonder maakte. Mijn agent heeft een directe lijn in mijn eigen software gekregen. Hij stelde één vraag, en het eerste antwoord was een project dat ik te lang had laten liggen. Daar word je even stil van. En daarna ga je het oplossen.